Verstild seizoen

Karmijnrode, diep ingesneden blaadjes: de meeste hingen nog aan de Japanse esdoorn en slechts enkele waren op de grond gedwarreld. Ze staken brutaal hoopvol af tegen de grauwheid van de rest van de tuin.
Aan het begin van de zomer had ze geprobeerd de takken van de struik te snoeien, maar het ding was al te groot geworden. Ze kon hem niet meer te baas en had niet genoeg lengte om hem te lijf te gaan vanaf haar trap. Nu zou ze de struik grondig kort snoeien.

Ze begon onbezonnen. Dat was wat ze deed met taken die ze niet overzag. Ze overzag al zeventien dagen lang niets meer.

Staand op de hoogste tree van de trap begon ze takken te zagen. Ze was bang om in haar vingers te zagen, ook al vroeg ze zich af hoe haar bloed zou kleuren bij de opzichtige bladeren.
Nadat de eerste tak flink was ingekort, ging ze door naar de volgende. Zonder verzet onderging de struik het geweld. De takken vielen langs de trap af op het natte zand beneden haar. Ze zaagde, bleef zagen. Er moest veel uit. Uit de struik, uit haar hoofd.

Frank vertrok terwijl de takken op de aarde ploften. Waar naartoe, wist ze niet precies.
‘Ik kan het mezelf ook niet vergeven,’ zei hij tegen haar rug en gespannen schouderbladen. Ze keek niet om, maar zaagde door. Ze had niet meer tegen hem kunnen praten sinds het gebeurde. De dag erna zat de uitvaartondernemer bij hen aan de keukentafel.

Pas toen ze klaar was en van haar trap stapte, zag ze het resultaat. Ze had te veel gesnoeid. Geen enkel blad had overleefd. Alleen stompe takken staken nog omhoog uit de voet van de struik, zonder overgebleven knoppen. Binnen, op tafel, had Frank een brief neergelegd. Ze wist dat hij de inhoud daarvan al meermaals had uitgesproken.

Door Frank moest Livia in een kist. De uitvaartondernemer vertelde over de opties waar ze uit mochten kiezen. Traditioneel hout, bananenblad, biologisch afbreekbaar. Livia hoorde nergens anders te liggen dan in de armen van haar moeder. Niet in dat bad, onder water.
Niet in een kist.
Frank koos voor een gevlochten, rieten mand. Frank kon wel kiezen. Hij koos ervoor om niet bij Livia in de badkamer te blijven. Ze maakte geen geluid, zei hij toen hij belde. Hij had Livia niet eens horen spartelen. In enkele minuten was ze naar huis gereden. Daar kon ze alleen nog de levenloze versie van de liefde van haar leven vasthouden. Zes dagen daarna schoven ze samen een kleine rieten mand in de oven.

Om haar heen was de tuin bezaaid met rood. Te gronde gerichte takken, vanaf de zaagsnede eerst een dikke basis, daarna dunnere vertakkingen, daarna jonge scheuten en bladeren. Haar handen trilden van inspanning en terwijl ze ze bekeek, ontdekte ze dat ze haar wijsvinger had geraakt. Een druppel helderrood. Het was de vraag of de esdoorn de winter zou doorkomen.